วัดอัมพวัน ตั้งอยู่เลขที่ ๙๑ หมู่ ๑ ตำบลบางขันหมาก อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ ๑๖ ไร่ ๒ งาน ๖๒ ตารางวา โฉนดเลขที่ ๒๒๔๔๙ อาณาเขต

ตำนานวัดอัมพวัน

วัดค้างคาว

          ในสมัยนั้นวัดอัมพวันมีค้างคาวแม่ไก่จำนวนมาก นับหมื่นนับแสนตัวอาศัยอยู่ริมแม่น้ำลพบุรี ซึ่งเป็นทางคมนาคมสัญจรไปมาของผู้คนทั่วไปในสมัยนั้น จึงขนานนามวัดอัมพวันว่าวัดค้างคาวเพราะมีค้างคาวมาก

          ปรากฏว่าภายหลังจากนั้นไม่มีใครสามารถทำอันตรายฝูงค้างคาวเหล่านั้นได้อีกเลยแม้แต่ปืนที่ใช้ยิงค้างคาวก็ยิงไม่ออก ผู้อยู่ในเหตุการณ์และชาวบ้านทั่วไปเมื่อทราบเรื่องครั้งนั้น ให้ความเคารพศรัทธาหลวงปู่และกล่าวขวัญถึงหลวงปู่ทอกรัก ในด้านแคล้วคลาดปลอดภัยคงกระพันชาตรี และเมตตามหานิยม ซึ่งครั้งนั้นเกิดสงครามอินโดจีนขึ้น ผู้ที่ไปออกรบมักนำเสื้อกั๊กแดงหรือผ้าแดงมาให้ท่านลงอักขระเลขยันต์กันมาก ว่ากันว่าแคล้วคลาดปลอดภัยกลับมาด้วยดีทุกคน

วัดสุด

วัดสุสาน

          โดยมีพระอุปัชฌาย์ทอกรักเป็นเจ้าอาวาสวัดอัมพวัน มีพระอาจารย์แจะซึ่งเป็นพระเถระที่มีอายุกาลพรรษาไล่เลี่ยกับหลวงปู่ทอกรัก พระอาจารย์แจะ เป็นพระที่รักความสงบสงัดจึงปลีกวิเวกไปปลูกสร้างกุฎีอยู่ในป่าช้าตามลำพัง     ภายหลังมีพระภิกษุสามเณรตามไปอยู่กับท่านด้วย   พระอาจารย์แจะท่านมีกิตติศัพท์เลื่องลือด้านเมตตามหานิยม   อีกทั้งด้านโหราศาสตร์ก็ไม่แพ้ใครเช่นกัน     จึงมีลูกศิษย์มากมายที่อยู่อุปัฏฐากท่านที่กุฎี   จึงเรียกสถานที่ตั้งกุฎีของท่านเป็นวัดอีกวัดหนึ่ง       ซึ่งเป็นเพียงการขนานนามของชาวบ้านเท่านั้นไม่ได้เป็นวัดอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด

ในกาลต่อมาพระอาจารย์แจะ และหลวงปู่ทอกรัก   ได้มรณภาพลง   พระอาจารย์สว่าง  อมโร  ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดอัมพวัน ท่านจึงได้ทำการรวมวัดเป็นวัดเดียวกันขึ้นในปี พ.ศ.๒๔๙๑  โดยสร้างหอสวดมนต์   กุฏิสงฆ์  เขตสังฆวาสของวัดขึ้นใหม่ให้อยู่กึ่งกลางระหว่างวัดในและวัดนอก   และครองวัดอัมพวันพร้อมทั้งพัฒนาวัดเรื่อยมา

ภายหลังพระอาจารย์สว่าง  อมรโร   ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์พัดยศที่ พระครูอมรสมณคุณ  (อมโร  สว่าง  หมอสำราญ)   เป็นเจ้าคณะตำบลบางขันหมาก  เป็นพระอุปัชฌาย์

โต๊ะห์โกนกลังป๊ะหรุ๊ยเต๊าะห์

เป็นลูกกำพร้าอย่าเลือกนม